Linz am Rhein.

Vandaag is het een zonovergoten dag met toch aanvankelijk wat grauwe bewolking, maar de zon heeft gewonnen! We hebben als vanouds ontbeten voor de tent en heerlijk een paar uur aan het water gezeten met onze leesboeken onder het genot van koffie.

De camping is rustig en wordt grotendeels benut door senioren met grote caravans, zij die moeiteloos hun joekel van een caravan met de ‘mover’ in positie zetten. Onlangs zag ik een vouwwagen die middels luchtdruk, in vijf minuten op- en af te breken was. Uit het niets ontvouwde zich de slaapcabine met zijtent en de luifel was eenvoudig met een lange staander ook in positie gezet. Een vouwwagen van het merk Holtcamper, met een kostprijs van rond de € 30.000,-. ook daar was er sprake van een ‘mover’. Moest ik me eerder bijna een hernia trekken en duwen om mijn toenmalige vouwwagen te positioneren, of aan te haken, nu kan dat blijkbaar inspanningsloos.
We zijn de enige met een tent op de camping. Waar zijn de echte kampeerders?

We zijn naar Lintz am Rhein gereden en hebben de historische stad doorgewandeld. Veel vakwerkhuizen en een aantal gezellige pleintjes met redelijk bezette terrassen. En dan is Apfelstudel mit Eis und Sanhe und Kaffee oder schwartze Tee, geen straf. We zijn naar de Rijn gelopen en hebben gekeken naar de voorbij varende schepen, die heel snel voeren door de sterke stroming. Het water stond hoger dan normaal, maar niet heel  veel hoger. In 1784 was er de hoogste waterstand geweest, van meer dan twee en een halve meter boven het straatniveau  binnen de stadspoort. Dat was nog veel hoger dan de hoge stand van enige jaren terug. Was dat in 1784 ook te wijten aan klimaatverandering, ik denk het niet. Nu is er sprake van invloed door de uitbuiting van de natuur/milieu en een veranderde perceptie? Of is het toch gewoon een natuurlijke golfbeweging?

In Waldbreitbach hebben we een overheerlijke ijscoupe genuttigd op een terras in de zon. Oh, wat was die lekker en groot ook. De Duitsers hebben in alles grotere ‘portionen’. Het assortiment aan levensmiddelen is hier veel groter dan bij ons. Vooral het gebak is hier, voor mij als zoetekauw, om te watertanden. Ook voor het eerst Harzenkease gegeten. Het stink enorm, maar is best lekker, vooral als je het even bakt. 

We zitten onder de luifel, het is rustig, windstil, de vogels fluiten, we kijken uit op de rivier en ik heb koffie binnen handbereik. Wat kan een mens zich beter wensen?