Tsjechie, 3 juli 2025 een mussenydille of toch niet?

Ach die musjes toch!

Het weer is weer super. We hebben voor de tent ontbeten en zijn getuige geweest van het uitvliegen van een nest musjes, dat genesteld is op een elektropaal in de akker voor onze tent. Een nest dat zich onder het scheefstaande afdekkapje van de betonnen paal bevindt. Het is, zo bleek, een nest met vijf jongen, waarvan er een jong nog niet uitvlieggereed is. Dat jong wordt nog op het nest gevoerd.

De andere vier jongen vlogen uit het nest en gingen op de elektrodraden en het stalen vakwerk zitten en bleven op korte afstand in de buurt van het nest rondvliegen. Op enig moment streken ze op het gras voor ons met zijn vieren neer en scharrelde daar wat rond. Onhandig in hun bewegingen en de vader of moeder bleef op de uitkijk op de mast zitten en tjilpte de hele tijd. Vermoedelijk communiceerde hij zo met de jongen.

De andere ouder kwam aanvliegen en verdween weer in het nest met voedsel voor de achterblijver. Even later vlogen de vier jongen weer terug naar de bovenkant van de mast in de directe nabijheid van hun nest en dartelde speels rond en streken voor korte duur neer op de elektrodraden en het stalen spant.

Nu, op het moment dat ik dit schrijf, vliegt de laatste vogel onwennig uit. Hij vloog vanaf de mast onze kant op en zou gevaarlijk laag over ons heen scheren, maar bedacht zich op het laatste moment en draaide af en belandde in de struik op enige afstand van ons. Nu is het stil rond de mast. Het nest is verlaten en verstild.

Maar wat, nee, toch niet! Wat het eind van een mussenverhaal had moeten zijn is het niet! Er zit nog een musje in het nest en af en toe zie je het musje tevoorschijn komen, met zijn kopje onder het stalen kapje vandaan, moederziel alleen? Hij duikt weer onder het kapje veilig in het nest.

Maar niet voor lang. Een ouder komt aangevlogen en landt bij het nest en tsjilpt met korte klanken, alsof hij zijn adolescentje wil aanmoedigen naar buiten te komen. Even later verdwijnt de ouder onder het stalen scheefstaande kapje van de betonnen mast.

Een minuut later komt de achterblijver naar buiten en zit op de rand van het nest en de ouder voert hem, maar dan kruipt het toch weer veilig terug onder het stalen kapje. De ouder zit erbij en tjilpt rustig met korte klanken, alsof hij zijn jong over wil halen het nest te verlaten. Dan komt er weer een mus aangevlogen, de vader vermoed ik, en verdwijnt met voedsel, even in het nest en komt naar buiten en doet iets wat dit idyllische en romantische tafereeltje een onverwachte wending geeft.

Papa vliegt uit het nest en richt zich tot moedermus, die naast het nest zit en zich van haar moedertaak kwijt. Hij bespringt haar verschillende keren! Hij wil paren! Hoppa het nest is bijna leeg, we kunnen weer!

De belaagde mus is er niet van gediend en vliegt weg, met pa er achteraan. 

Ik besluit dat dit dan toch maar het slot moet zijn van mijn mussenrelaas. Per slot van rekening hebben mussen ook recht op privacy en is het schouwspel ten einde. Conclusie, een bijzonder en mussig ontbijt!

Wandeling  naar Vyhlidka rockle en Slavenske Herby
Via het drop Martinkovice zijn we naar de berg gereden en hebben we de auto aan de voet van de berg neergezet. De weg naar de wandellocatie werd steeds smaller en slechter. Uiteindelijk vervolgden we met de auto onze weg over een pad met kuilen en gaten. We waren niet de enige wandelaars er stonden nog drie auto's.
De wandeling begon meteen met een steil bospad, direct recht omhoog de berg op. Bestond de bodem eerst nog voornamelijk uit bosgrond, als snel bestond het uit keien en grote stenen en hoe hoger we kwamen, hoe groter de keien, zeg maar kleine rotsblokken en hoe hoe meer klimwerk er nodig was.

Het beklimmen van de grote stenen op ons pad is niet het ergste, want dat kun je redelijk beheerst en in je eigen tempo doen, maar bij het afdalen wekt je gewicht tegen en vergt het veel "remkracht" van je spieren, vooral op die van je knieën.

De tocht was "groen", dat wil zeggen we liepen voortdurend door dennenbos en konden verder niets zien van de omgeving. Opvallend is het aantal grote rotsblokken dat boven je langs de bergwand uittorent. Je moet er niet aan denken dat zo rotsblok gaat rollen.

We bereikten de top van de berg en het pad liep uit op een horizontaal bospad, een pad dat je ook op de Veluwe zou kunnen aantreffen. We waren dus op de bergrug beland. Maar geen uitzicht en daar doe je het toch voor. Je wilt beloond worden voor je inspanningen! Op mijn mobiel zag ik dat er een uitzichtpunt moest zijn, maar eenmaal daar beland, was de locatie dichtgegroeid. Dan maar nog verder lopen naar een volgend uitzichtpunt.
We kwamen op een plek waar twee grote identieke rotsblokken als wachters langs het pad stonden. Typische rotsblokken die deels zijn verweerd en daardoor een eigenaardige vorm hebben gekregen.
Ik zag dat het pad toch nog door liep. En ja hoor, na enige tientallen meters zagen we een opening in het groen rondom ons. Na het beklimmen van grote rotsblokken torenden we uit boven de toppen van de bomen en hadden we uitzicht op Broumov. Niet zo spectaculair, maar toch, we werden beloond voor onze inspanning.  

Het was inmiddels flink gaan waaien en de bomen in ons gezichtveld zwiepten danig heen een weer en de eerste spetters vielen neer. Dit was gelukkig van korte duur, we waren immers zonder regenkleding op pad gegaan. We zijn teruggegaan, de klautertocht naar beneden. Ik moet zeggen dat viel me niet tegen. Blijkbaar zijn de spieren nu toch meer gewend aan deze ongewone belasting.

Al met al was het geen grote wandeling en bleek het hoogteverschil ook niet eens zo heel erg groot. Eenmaal bij de tent terug sloeg het weer om en begon het te regenen. We waren gelukkig op tijd thuisgekomen.